Najbardziej emocjonalna książka tej jesieni? W moim osobistym rankingu to właśnie ta historia. Ale po kolei.
Maciek jest pielęgniarzem w szpitalu. Długie dyżury, nocne dyżury, mniej siły, energii i czasu, by spotkać się ze znajomymi, czy po prostu pobyć z własną dziewczyną, sprawiają, że chłopak jakby się wypala. Zaczyna się zastanawiać, czy ta praca jest jeszcze dla niego. Tyle cierpienia musi znosić na co dzień patrząc na chorych ludzi. Pewnego dnia, gdy stoi na zakręcie życiowym, dostaje mu się pacjentka gburowata, z ciętym językiem, która nie boi się powiedzieć tego co myśli. Laura ma ponad osiemdziesiąt lat, wiele widziała, wiele przeżyła i nie zamierza się cackać z pielęgniarzem. I choć początkowe spotkanie nie jest zbyt fortunne, między młodym mężczyzną, a starszą kobietą rodzi się przyjaźń, która jest tak cenna.
To ile razy płakałam na tej książce, to nawet nie zliczę. Jest tak piękna, wzruszająca i przejmująca. To historia nie tylko młodego, pogrubionego chłopaka. To też historia kobiety która tak wiele przeżyła. Zastanawiałam się, dlaczego los bywa tak okrutny, bo to, co przeżyła od samego dzieciństwa, aż do sędziwego wieku jest straszne, smutne i po prostu niesprawiedliwe. Samotność to coś okropnego i warto otworzyć się na drugiego człowieka.
Laura pokazuje Maćkowi jak ważna jest uważność, bycie dla drugiego człowieka, pokazanie, że nie jest tak samotny jak może mu się wydawać. To książka, która zmusi was do refleksji, nad tym co w życiu ważne. Na co poświęcić czas, a co odpuścić. To cudowna, pełna ciepła opowieść, która w mojej głowie zostanie na bardzo długo. Jestem zachwycona i polecam wam całym sercem.
Współpraca reklamowa z wydawnictwem Czwarta strona
Nie przepadam za ksiązkami tego autora. Ale cieszę się, ze lektura cię zadowoliła!
OdpowiedzUsuń